ஒரு ஊரிலே வாழ்ந்து வந்த பெற்றோருக்கு இரண்டு சிறு பிள்ளைகள் இருந்தார்கள். அவர்கள் அவ்வப்போது குறும்புத்தனமாக நடப்பதுண்டு. ஒருநாள் மூத்தவன் இளையவனோடு விளையாடும் போது அவனை அடித்துவிட்டான். அதை கண்ட பெற்றோர் இருவரையும் அழைத்து, மூத்தனை கண்டித்தார்கள். இருவருக்கும் அறிவுரை கூறினார்கள். தங்களுக்கு இருந்த அதிகாரத்தின்படி அவர்களை சற்று பயமுறுத்தி, ஒற்றுமையாக இருக்கவிட்டால், அவர்களுக்குரிய சில சலுகைகள் தடை செய்யப்படும் என்று எச்சரித்தார்கள். அவர்களும் பெற்றோருக்கு பயந்து, தங்கள் அறிவுக்கேற்றபடி சில நாட்கள் கவனமான நடந்து கொண்டார்கள். விசுவாசிகள் ஒப்புரவாகுவது இவ்வண்ணமாக நடத்த முடியாது. மேய்ப்பரானவர், கசப்புடன் சபைக்கு வரும் இரண்டு விசுவாசிகளை அழைத்து, அவர்களை கடிந்து கொண்டு, வரக்கூடிய பின்விளைவுகளையும் சாபங்களையும் விளக்கி கூறு, அவர்களை பயமுறுத்தி, ஒருவரையொருவர், கைகுலுக்கு, பரிசுத்த முத்தத்தோடு வாழ்த்தி, ஒப்புரவாகுங்கள் என்று கூறுவது, மனதார உண்டாகும் ஒப்புரவாகுதலாக இருக்காது. ஒருவேளை மேய்ப்பரின் முகத்திற்காக, அவருக்கு முன்பாக, அவருக்காக, நாங்கள் ஒப்புரவாகுரோம் என்று உண்மையான மனந்திரும்புதல் இல்லாமல் சிலர் ஒப்புரவாகலாம். ஆனால், தேவனாகிய கர்த்தரோ இருதயங்களை ஆராய்ந்தறிகின்றவர். மனிதர்களுடைய இருதயத்தின் தியானங்களை அறிந்திருக்கின்றார். பிலமோனையும், ஒநேசிமுவையும் அதிகாரபூர்வமாக ஒப்புரவாகும்படி கட்டளை கொடுப்பதற்கு தேவ ஊழியராக பவுலுக்கு, அதிகாரமும், உரிமையும், அவர்கள் மத்தியிலே நன்மதிப்பும் இருந்தது. ஆனால், அவையொன்றையும் பயன்படுத்தாமல், தேவ ஊழியராகிய பவுல்தாமே பிலமோனிடம் வேண்டுதல் செய்தார். ஒப்புரவாகின்றவர்கள் உணர் வடைய வேண்டும். தங்கள் அழைப்பையும், தங்களை அழைத்தவர் இன்னார் என்பதையும், அழைத்தவர் தங்கள்மேல் காட்டிவரும் இரக்கத்தையும் அறிந்து கொண்டு, அதைப்போலவே அவர்களும் இரக்கத்தை ஒருவருக்கொருவர் காணபிக்க வேண்டும். ஒப்புரவாகுதலுக்கு, ஒரு மத்தியஸ்தர் அவசியம். ஆனால், ஒப்புரவாகுகின்றவர்கள் முகஸ் துதி செய்யாமல் உண்மை மனதுடன் ஒப்பரவாக வேண்டும்.