ஒரு ஊரிலே வாழ்ந்து வந்த விசுவாசியொருவர் வைத்தியராக தொழில் புரிந்து வந்தார். அவருடைய வீட்டை பராமரிக்கும்படி வேலைக்கம ர்த்தப்பட்ட மனிதனும் விசுவாசியாக இருந்து வந்தான். இவர்கள் இரு வரும் தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக வௌ;வேறு வேலையை செய்து வந்தார்கள். இருவரும் தாங்கள் செய் யும் வேலையிலே உண்மையுள்ளவர் களாக இருந்தார்கள். வைத்திராக இரு ந்த வீட்டு எஜமானனாவர், தான் வைத் தியராகையால், தன் வேலைக்காரனி லும் பெரியவன் என்ற பெருமை இல் லாதவராக இருந்தார். அவருக்கு வேலை பார்த்து வந்த விசுவாசியா னவனும், தன் எஜமானனனாவர் மன த்தாழ்மையும் தயவுமுள்ளவராக இருந் ததால், அதை துஷ;பிரயோகம் செய் யாமல், தன் கடமைகளை சரிவர செய்து, தன் எஜமானனுக்குரிய கனத்தை கொடுத்து வந்தான். இவர்கள் இருவரும், தாங்கள் இந்த பூமியிலே வாழும்வரை ஒரு வேலையை செய்கின்றோம், ஆனால், ஆண்டவர் இயேசுவை மறுபடியும் சந்திக்கும் போது, உலகிலே வாழும்போது என்ன பதவியை வகித்தேன் என்பதைவிட, கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பை எப்படி செய்தேன் என்ப தையே கருத்தில் கொண்டிருந்திருந்தார்கள். இவர்கள் இருவரும் சத்தியத்தை அறிய வேண்டிய பிரகாரமாக அறிந்திருந்தார்கள். அவ்வ ண்ணமாகவே விசுவாசிகள் எந்த நிலையிலே இருந்தாலும், கிறிஸ்துவு க்குள் தாங்கள் பெற்றுக் கொண்ட சுயாதீனத்தை துஷ;பிரயோகம் செய்யக்கூடாது. சபையிலே, ஊரின் ஆசிரியியொருவர் விசுவாசியாக இருந்தால், சபையோர் அவருக்கு ஆசிரியருக்குரிய கனத்தை கொடுக்க கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஆசிரியரும், தான் ஆசிரியராக இருப் பதினால், ஒருவனும் எனக்கு போதிக்க முடியாது என்று பெருமை கொள்ளாமல், மனத்தாழ்மையோடு தேவ வனத்திற்கு செவி கொடு க்கின்றராக இருக்க வேண்டும். கிறிஸ்துவுக்குள் உலக ஏற்றத்தாழ்வுகள் எதையும் நடப்பிக்க முடியாது. இரட்சிப்படைந்த அனைவரும், பிதா வாகிய தேவனுடைய பிள்ளைகளாக இருக்கின்றார்கள். ஆவிக்குரிய வாழ்வின்படி ஒருவருக்கொருவர் சகோதரராக இருக்கின்றார்கள். 'ஆத லால் இதுமுதற்கொண்டு ஒருவனையும் மாம்சத்தின்படி அறியோம்.' எனவே உலகத்தினால் உண்டான மேன்மைகளை குறித்து பெருமைய டையாமல், நாம் தேவனுக்கு முன்பாக தாழ்மையுள்ளவர்களாக இருப் போமாக.