ஒரு சபையிலே இருந்த இரண்டு விசுவாசிகளுக்கிடையிலே பிரிவினை உண்டாயிற்று. ஒருவன் மற்றொருவனுக்கு அநியாயம் செய்திருந்தான். நாட்கள் கடந்து சென்றதும், அநியாயம் செய்தவன், உணர்வடைந்து மன்னிப்பு கேட்க ஆயத்தமுள்ளவனாக இருந்தான். அவனோடு பேசி அவனை மன்னித்து விடும்படி, அவர்களுடைய மேய்ப்பனானவர், மற்றய விசுவாசிக்கு கூறினார். அவனோ மறுமொழியாக: 'அவனை நான் மன்னிப்பேன் ஆனால் அவன் செய்ததை மறக்கமாட்டேன்' என்று திட்டமாக கூறினார். ஒருவன் செய்த அநியாயத்தை மறப்பது மிகவும் கடினமாக செயல். ஆதை மனதில் வைத்து அதைக் குறித்து அதிகதிகமாக சிந்திக்கும் போது, அது பெருவிருட்சமாக மனதிலே வேர்விட்டு வளர்ந்து விடும். அந்த சிந்தையை மாற்றி, அதற்கு பதிலாக, தேவ இரக்கத்தைக் குறித்து தியானிக்கும் போது, தேவ இரக்கமானது எங்கள் இருதயத்தை ஆட்கொண்டு விடும். எனவே, 'மன்னிப்பேன் ஆனால் மறக்க மாட்டேன் என்பது பூரண மன்னிப்பு அல்ல.' ஒரு பிரயோஜனமற்ற மரத்தை தறித்துவிட்டு, அதன் வேரோடு அதன் அடிமரத்தைவிட்டுவிடுவது போல இருக்கும். மன்னிப்பேன் என்று ஆரம்பிப்பது நல்லது. அடுத்ததாக அநியாயங்களை மறக்கவும் பழகிக் கொள்ள வேண்டும். கெட்ட குமாரன் வீடு திரும்பிய போது, தன் தகப்பனை நோக்கி: இனிமேல் உம்முடைய குமாரன் என்று சொல்லப்படுவதற்கு நான் பாத்திரன் அல்ல. உம்முடைய கூலிக்காரரில் ஒருவனாக என்னை வைத்துக் கொள்ளும் என்றான். அவனுடைய தகப்பனானவரோ: அவன் முன்னிருந்த நிலைமைக்கு அவனை உயர்த்தி. அதை பெரும்கொண்டாட்டமாக கொண்டாடினார். அதுபோலவே, விசுவாசிகளும் மனந்திரும்பதலை உண்மை மனதோடு கொண்டாடுகின்றவர்களாக இருக்க வேண்டும். உங்கள் பாவங்கள் சிவேரென்றிருந்தாலும் உறைந்த மழையைப்போல் வெண்மையாகும்; அவைகள் இரத்தாம்பரச் சிவப்பாயிருந்தாலும் பஞ்சைப்போலாகும் என்று ஏசாயா 1ம் அதிகாரம் 18ம் வசனத்திலே, தீர்கதரிசி வழியாக தம்முடைய ஜனங்களுக்கு கூறினார். கர்த்தர் மீண்டும் உயர்த்திக் கட்டுகின்றவர். மனிதனால் கூடுதாதை செய்து முடிக்கும்படி தம்முடைய ஆவியை தம்முடையவர்களுக்கு கொடுத்து அவர்களை பெலப்படுத்தி நடத்திச் செல்கின்றார்.