சில ஆண்டுகளுக்கு முன், இந்த உலகிலே கொள்ளை நோயானது, கொடிதாக இருந்த நாட்களிலே, 'ஐரோப்பியாவிலே இருந்த குறிப்பிட்ட ஒரு நாட்டிலே, அநேகர் அந்த நோயினால் பீடிக்கப்பட்டு, மரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்நாட்களிலே, மத்திய அமரிக்காவிலிருந்த ஒரு நாட்டிலே, தேவனை அறியாத வைத்தியர்கள், தாதிகள் அடங்கிய குழு வொன்று, தங்கள் உயிரை பொரு ட்படுத்தாமல், ஐரோப்பியாவிலு ள்ள அந்த நாட்டிலுள்ளவர்களு க்கு உதவும்படி கடந்து சென் றார்கள் என்பதை செய்திகள் வாயிலாக கேள்விப்பட்டோம்.' கடந்து சென்றவர்கள் சுகதேகிகள். தாங்கள் வாழ்ந்து வந்த வழமையான வாழ்க்கையை விட்டு, தாங்கள் அறியாத நோயாளிக ளுக்கு உதவும்படி கடந்து சென் றார்கள். நாமும் அந்த மட்டத்திலே தியாக ங்களை செய்ய வேண்டும் என்பது கருப்பொருள் அல்ல. ஆனால், இன்றைய நாட்களிலே விசுவாசிகள் என்று தங்களை சொல் லிக் கொள்பவர்கள், தங்களுக்கு ஆசீர்வாதமான வாழ்க்கை வேண்டும் என்கின்ற மன நிலையுடையவர்களாக இருந்து, தங்கள் வசதிகளை குறித்து மேன்மைபாராட்டி, அதை சாட்சியாக கூறுகின்றவர்களாக இருக்கின்றார்கள். உலகத்திலுள்ள தேவனை அறியாத மனிதர்கள் செய்யும் தியாகத்தின் ஒரு சிறு பகுதியைக்கூட செய்வதற்கு தயக்கமுள்ளவர்களாக இருக்கின்றார்கள். தங்கள், குடும்பம், தங்கள் வீடு, தங்களுடைய கல்வி, தங்களுடைய வேலை, தங்கள் வீட்டிலுள்ள பிறந்த நாள், திருமண நாள் கொண்டாட்டங்கள், உல்லாசப் பயணங்கள், வருங்காலத்திற்கான சேமிப்புகள் என்று, அவையாவும் நிறைவான பின்னதாகவே, மற்றவர்களை குறித்த எண்ணமுடையவர்களாக இருக்கின் றார்கள். கிறிஸ்துவின் சிந்தையைக் குறித்து தியானித்து வரும் இந்த நாட்களிலே, பிலிப்பியருக்கு பவுல் எழுதிய இரண்டாம் நிருபத்தின் கரு ப்பொருளை அறிந்து கொள்ளுங்கள். முதலாவதாக விசுவாசிககள் மத் தியிலே தங்கள் மேலான அழைப்பைப் குறித்ததான ஐக்கியம் இருக்க வேண்டும். விசுவாசிகள் தங்களுக்கானவைகளை மட்டும் நோக்காமல், பிறருக்கானவைகளையும் நோக்க வேண்டும். அவற்றை தேவன் விரும் பும்படி செய்து முடிக்கும்படி, தேவை ஏற்படும் போது, சுகபோகங்கள், வசதிகள், வழமையான வாழ்க்கை முறையைவிட்டு தியாகங்களளை செய்ய ஆயத்தமுள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டும்.