சில வேளைகளிலே சில விசுவாச மார்க்கத்தார், தங்கள் கல்வி, அந்த ஸ்து, தகமைகள் கருதி, சபை ஐக்கியங்களை மாற்றிக் கொள்கின்றா ர்கள். ஏழை எளியவர்களாக இருக்கும் விசுவாசிகளிடமிருந்து தங்களை சாமர்த்தியமாக தூரப்படுத்திக் கொள்கின்றார்கள். அதவாது, உலகத் திலுள்ள விசுவாசிகள் யாவரும், யாவருடைய வீட்டிற்குள் போக்கும் வரத்துமாக இருக்க வேண்டும் என் பது பொருளல்ல. அது நடைமுறை சாத்தியமற்றது. ஆனால், தேவன் முன்னிலையிலே விசுவா சிகளுடைய மனநிலை ஏற்றுக் கொள்ளப்படத்தக்கதாக இருக்க வேண்டும். இந்த உலகத்தினால் உண்டான மாம்சத்தின் கிரியைகள், ஆவிக்குரிய சிந்தையை ஒரு விசுவாசியைவிட்டு அகற்றிப் போடுமென்றால் அதனால், அவன் ஆத்துமாவுக்கு பலன் என்ன? ஒரு வன் உலகமெல்லாம் தனதாக்கி கொண்டாலும், தன் ஆத்துமாவிற்கு கேடு விளைவித்தால், அதனால் அவனுக்கு பலன் இல்லை. அதனால் தான், இந்த உலகம் தரும் ஐசுவரியத்தையும், மேன்மையையும் குறித்து விசுவாசிகள் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும் என்று பரிசுத்த வேதாகமம் கூறுகின்றது. சில விசுவாசிகள் இந்த உலக ஆசீர்வாதங்களை மேன்மைபாரட்டி, அதைப் பற்றிக் கொண்டு, அது தேவனால் உண்டானது என்று சாட்சி கூறிக் கொள்வார்கள். ஆனால், ஏழை எளியவர் களாக இருக்கும் உடன் சகோ தரர்களை காணும் போது அவர்கள் மனநிலை மாறிப்போய்விடுகின்றது. அவர்களுடைய முகபாவனை வேறுபட்டு போய்விடுகின்றது. தாவீது ராஜாவின் வாழ்க்கையை எடுத்துக்காட்டாக பாருங்கள். 34ம் சங்கீத த்திலே: 'நான் கர்த்தரை தேடினேன், அவர் எனக்குச் செவிகொடுத்து, என்னுடைய எல்லாப் பயத்துக்கும் என்னை நீங்கலாக்கிவிட்டார். அவர்கள் அவரை நோக்கிப்பார்த்துப் பிரகாசமடைந்தார்கள் அவர்கள் முகங்கள் வெட்கப்படவில்லை. இந்த ஏழை கூப்பிட்டான், கர்த்தர் கேட்டு, அவனை அவன் இடுக்கண்களுக் கெல்லாம் நீங்கலாக்கி இரட்சித்தார்.' என்று பாடியிருக்கின்றார். அவர் சமஸ்த இஸ்ரவேலுக்கும் ராஜாவாக இருந்தும், கர்த்தர் முன்னிலையிலே, எப்போதும் தன்னை மனத்தாழ்மையோடு காணப்பட்டார். அந்தப்படியே, நாமும் எந்த நிலையிலிருந்தாலும், தேவ சமுகத்திலே நாம் எப்போதும் நம்மை தாழ்த்துகின்றவர்களாகவும், தேவ கிருபையை மேன்மை பாராட்டுகின்றவர் களாவும் காண்பட வேண்டும்.