'அக்காலத்திலே கிறிஸ்துவைச் சேராதவர்களும், இஸ்ரவேலுடைய காணியாட்சிக்குப் புறம்பானவர்களும், வாக்குத்தத்தத்தின் உடன்படிக்கைகளுக்கு அந்நியரும், நம்பிக்கையில்லாதவர்களும், இவ்வுலகத்தில் தேவ னற்றவர்களுமாயிருந்தீர்களென்று நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். முன்னே தூரமாயிருந்த நீங்கள் இப்பொழுது கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தினாலே சமீபமானீர்கள். எப்படியெனில், ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து தாமே நம்முடைய சமாதான காரணராகி, இருதிறத்தா ரையும் ஒன்றாக்கி, பகையாக நின்ற பிரிவினையாகிய நடுச்சுவரைத் தகர் த்து,சட்டதிட்டங்களாகிய நியாயப்பிர மாணத்தைத் தம்முடைய மாம்சத்தினாலே ஒழித்து, இருதிறத்தாரையும் தமக்குள்ளாக ஒரே புதிய மனுஷனாகச் சிருஷ;டித்து, இப்படிச் சமாதானம்பண்ணி, பகையைச் சிலு வையினால் கொன்று, அதினாலே இருதிறத்தாரையும் ஒரே சரீரமாக தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார்.' எனவே கிறிஸ்தவன் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் எந்த ஒரு விசுவாசிக்கும் ஒப்புரவாக்குதலின் சிந்தை இருக்க வேண்டும். அந்த சிந்தை ஒருவனிடம் இல்லையென்றால், அவன் பெயரளவிலே கிறிஸ்தவனாக இருப்பான். ஊழியம் செய்து வந்த பிலமோன், கர்த்தராகிய இயேசுவினிடத்திலும், எல்லாப் பரிசுத்தவான்க ளையும் அன்பு செய்தார். கர்த்தரிடமத்தில் விசுவாசமுள்ளவராக இருக் கின்றார் என்று சாட்சி பெற்றார். அநியாயக்காரனும் பிரயோஜனமுமற்றவனாக இருந்த பிலமோனுடைய வேலைக்காரனாகிய ஒநேசிமு, இப்பொழுது மனந்திரும்பி, இரட்சிப்படைந்து, தேவ ஊழியத்திலே பிரயோஜனமுள்ளவனாக இருந்தான். பிலமோன் கொலோசி பட்டணத்திலே ஊழியம் செய்து வந்தார். ஒநேசிமு ரோமாபுரியிலே ஊழியம் செய்து வந்தார். அவர் அங்கேயும், இவன் இங்கேயும் இருந்துவிட்டு போனால் என்ன? அவர்களுக்குள் நடந்தது முடிந்தது பழைய கதை. அதை பாராமுகமாகவிட்டுவிடுவோம் என்று எண்ணாமல், தேவ ஊழியராகிய பவுல், கிறிஸ்துவின் திவ்விய சுபாவவத்தை தன்னிலே வெளிப்படுத்துகின்றார். அதுபோலவே, நாமும், கிறிஸ்துவின் ஒப்புரவாக்குதலின் சிந்தையை தரித்தவர்களாக வாழ வேண்டும். கிறிஸ்து இந்த உலகத்திற்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட நோக்கம் நம்மில் நிறைவேற வேண்டும். ஒப்புரவாகுதல், ஒப்புரவாக்குதல் என்ற எண்ணம் நமக்குள் வளர வேண்டும்.