இந்த ஆண்டில் பத்து மாதங்களை கடந்து வந்திருக்கின்றோம். உங்களுடைய வாழ்க்கையிலே இந்த ஆண்டிலே மட்டும் தேவன் காண்பித்து வந்த கிருபை இரக்கங்களை சிலவற்றை திரும்பி பாருங்கள். தேவனாகிய கர்த்தர்தாமே தேவ இரக் கத்தை காண்பிக்காவிட்டால் விசு வாசிகள் வாழ்வின் நிலை என்ன ஆவது? அவருடைய மன்னிப்பின் மாட்சிமையை கொண்டாடுங்கள். கடந்த மாதத்திலிருந்து தேவ ஊழி யராகிய பவுல் பிலமோனுக்கு எழுதிய நிருபத்தை மையமாக வைத்து நம்முடைய வாழ்வின் நடைமுறைகள் தியானித்து வருகி ன்றோம். அடிமையாக வேலைபார்த்து வந்த ஒநேசிமு, தன்னுடைய எஜமானனனுக்கு அநியாயம் செய்து, வீட்டைவிட்டு ஓடிவிட்டான். ஆனால், பிலமோனோ தொடர்ந்தும் கர்த்தருக்கென ஊழியம் செய்து வந்தார். பரிசுத்தவான்களை தேற்றி வந்தார். ஆதனால், அவர் நன்மை செய்து பாடநுபவிக்கின்றார் என்று அவர் வீட்டிலே கூடி வந்த சபையிலே அவருக்கு நற்பெயர் உண்டாயிருக்கும். பிலமோனிடம் விசுவாசம் அன்பு இருந்தது. அந்த விசுவாசம் கிறிஸ்துவுக்காக பயன்படும்படிக்கு, முதலாவதாக: அவரைவிட்டு ஓடிச் சென்ற அடிமையா னனாகிய ஒநேசிமுவை மன்னிக்கும்படியாகவும், இரண்டாவதாக: மன்னித்த பின்பு அவனை மறுபடியும் ஏற்றுக் கொள்ளுமாறும், மூன்றாவதாக: அடிமையாக அல்ல, கிறிஸ்துவுக்குள் சகோதரனாக ஏற்றுக் கொள்ளும்படிக்கும் தேவ ஊழியராகிய பவுல் பிலமோனை வேண்டிக் கொண்டார். நம்முடைய வாழ்விலும், நமக்கு துரோகம் செய்தவர்கள் உண்மையான மனந்திரும்பினாலும் மன்னிப்பது கடினமான செயல். அப்படி மன்னித்தாலும், இனி உறவு வேண்டாம், அவர் அங்கேயும், நான் இங்கேயும் இருப்பேன் என்று கூறிவிடுவார்கள். ஒருவேளை மனித்து ஏற்றுக் கொண்டாலும், ஒரு விசுவாசியைப் போல இருந்துவிட்டு போகட்டும் என்று சொல்லி விடுவார்கள். அப்படியல்ல, பிதாவாகிய தேவனானவர் நம்மை பிள்ளைகள் என்று அழைக்க வெட்கப்படவில்லை. அதுபோலவே, மனந்திரும்புகின்றவர்களை மன்னித்து ஏற்றுக் கொண்டு, அவர்களோடு ஐக்கியமாக இருக்க கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நம்முடைய விசுவாசமானது உலகத்தின் தேவைக ளுக்கு மட்டும் என்று இராமல், மிக முக்கியமாக கிறிஸ்து வந்த நோக்கத்திற்காக பயன்படவேண்டும்.